My life is my own. Hindi dumidepende ang buhay ko sa ibang tao. Whatever happens in my life, be it good or bad, kung ano man ang naging desisyon ko sa buhay, wala akong sisisihin kundi sarili ko. Sabi nga nila, "hila mo, buntot mo". Ganun na ang pagtingin ko sa buhay since bata pa ako. Kung ano man ang narating ko or mararating ko pa, alam ko na maraming taong tumulong at tutulong pa along the way. Pero hindi ibig sabihin na dapat nakatali sa mga tulong na yun ang utang na loob ko. Feeling ko, kaya naa-abuse ang concept ng utang na loob, dahil sa notion na pag tinulungan ka ng isang tao, habang buhay ka ng indebted. Well, ibahin nyo ako. Para sa akin, pag tumulong ang isang tao, di nag-aantay ng kapalit yun. Darating ang pagkakataon na maibabalik mo rin ang tulong na yun sa ibang tao. Pag nagawa mo yun, bayad ka na. Naaalala ko tuloy ang tatay ko, dahil sa utang na loob na yan, kaya tini-take advantage sya ng mga kamag anak namin. Well, life is what we make out of it. Kung uncoventional man ang thinking ko, hinubog kasi yun ng mga karanasan ko. Kung ano man ang mga plano ko sa buhay, makakaasa naman ang family ko, at mga tao na malapit sa akin na kasama sila sa aking mga plano. Kung saan man ako dalhin ng kapalaran ko, wala akong sisihin na tao, dahil in the end, "I am the master of my faith. And i am the captain of my soul".
No comments:
Post a Comment