kuya

Si Jun2, sya ang pinakamatanda sa aming magkakapatid. Nakarating sya ng Amerika dahil may nag-sponsor sa kanyang employer. Graduate sya ng kursong engineering sa isang sikat na paaralan sa maynila. Bago sya umalis, ang dami nyang iniwang mga pangako na tutulong sa amin. Nung nakarating na sya ng Amerika, biglang napako ang lahat ng pangako. Mabibilang mo ang beses kung magpadala sya, na di naman sapat, dahil marami syang utang na iniwan sa kanyang credit card. Minsang nagpadala sya ng pera, syempre tuwang tuwa kami. Nalaman na lang namin ng huli na hindi pala sa amin ang perang ipinadala nya. Yun daw ay para sa isang kaibigan nya na nangangailangan ng tulong. Syempre, nagastos na namin ang pera. At that time, may problema din kami financially. Wala man lang syang pakialam na tumawag at mag usisa sa aming kalagayan. Hanggang sa tuluyan ng hindi na sya nagpapadala sa amin. Tuluyan nya kaming kinalimutan. nagpakasarap sya, parating gumigimik kasama ang barkada at kinalaunan, nakabuntis at nag asawa. Hanggang dumating ang panahon na nawalan sya ng trabaho. Tumira sila ng nung asawa nya sa nanay ko. Inasa nila ang buhay nila kay nanay, na di nag-atubiling tumulong sa kanila. Pero kahit na sila'y naghihirap, parang hindi mo sila kakikitaan ng pagtitipid at pagsusumikap. Lahat ng pang-araw araw nilang gastusin at pangangailan, shoulder ni nanay. Pati sa immigration papers nila, ilang libong dolyar na ang nagagastos na kung iko-convert mo ay ilang milyong piso na ang katumbas, pero hindi pa rin ayos ang papel nila hanggang ngayon. Marami syang mga kasalanan di ko pa kayang patawarin. Until now, kargo pa rin ni nanay ang responsibilidad para sa buong pamilya nya. And to think na sya ang pinaka-matanda sa amin at may asawa na sya. At this moment, pinag-aaral sya ng nursing ni nanay. Hindi kaya ng puso ko na tulungan sya, dahil kami ng kapatid kong babae ang umako ng responsibilidad na iniwan nya sa Pilipinas. Para sa akin, marami ng chances na binigay sa kanya na sinayang niya. Kung mabasa mo man ito, gusto kong malaman mo na parati kang kasama sa prayers ko. Pero enough is enough, tama na ang pang aabuso na ginagawa mo sa family natin. Hindi ko nakikita ang effort na gusto mong baguhin ang kapalaran mo. Dahil sa mga ginawa mo, nawala na ang respeto ko sa yo. Dumating man ang panahon na magkita tayo, ipamukha mo na lang sa akin ang lahat ng sinabi ko. But for now prove me wrong. Have the balls naman to take responsibility for your family. Wag mong iasa sa amin ang buhay mo. Lumingon ka naman sa pinangalingan mo.

Daniel Powter Bad day

broken family

Hiwalay na ang parents ko. When my mother left way back in 1991 to work here sa Amerika, alam ko nuon na baka dumating nga ang sitwasyon na baka magkahiwalay sila. Paniwala ko kasi, long distance relationship dont work, pero I was hopeful na di mangyayari yun. College na ako nung nalaman ko na nanay has divorced my tatay. ang reason ni nanay, she has fallen out of love. Alam nyo kasi, maaga silang nag asawa. Si tatay naman, typical na padre de pamilya na dapat sya ang boss, at nagdedesisyon para sa lahat. Minsan napapagbubuhatan nya ng kamay si nanay. may mga pagkakataon din na sila'y nag aaway, pero nagkakabati naman. The realization of a broken family really hit me hard. I learned about it ng sinabi ng kapatid ko ang kinatatakutan ko. Pauwi ako nuon ng bahay namin sa qc. Habang naglalakad ako, di ko namalayan na tumutulo na pala luha ko. Alam ko na hindi perfect ang family ko, pero syempre, kagaya ng ibang pamilya, nangangarap ako na buo ang pamilya ko at masaya. Pero kahit ganun ang nangyari, di kami pinabayaan ni nanay. Sya kasi ang nagpapaaral sa amin. Tatlo kaming nasa college nuong panahon na yun. Di ko rin naman pinabayaan ang pag aaral ko. Somehow, it became a motivation for me to study really hard. Pero yung mga frustration and anger ko, nauwi sa pagrerebelde. Natuto akong uminom, at mag yosi, at makipag one night stand. It was an avenue for me to numb the hurt na I was feeling. Pero mabuti na lang, dumating din ang realization na mali ang ginagawa ko. Natuto ako to accept kung ano nangyari, and somehow find my self. Ang nanay ko became involved with an American. Pero her life became hell too, kasi yung lalaki ay walang trabaho, lasenggero at masama pa ugali. He was the typical kontrabida na mabait sa amin kung nasa harap si nanay, pero pag talikod, demonyo pala. Pero dumating din yung time na hiniwalayan din sya ni nanay, thank goodness. Nandito na kami nung nangyari yun. Nagkasagutan pa kami ng kupal na yun. Akala nya submissive ang mga asians, di nya alam, mas mahaba pa sungay ko sa kanya. I love my family kasi. They are my strength and motivation. I know things will never be the same, but i'm hopeful about the future.

Spring is here

Time really flies so fast. Winter will end soon, and spring is here once more. It really is the best time of the year to go out and enjoy, and also magtrabaho. You see, my job entails that im always on the field. Even if it rain or shine, i dont have a choice but to go out and do my work. Natuto talaga akong mag drive here in the US, kung di ba naman araw araw nasa daan ka, mahahasa ka talaga. Having a car is not a luxury but a necessity dito. It means freedom for me, because I am able to go whenever or wherever I want to go without depending on anyone na i-dirve ako. One of the essential things na kailangan meron ako, would be my garmin gps. Di ko pa kabisado mga daan here, so I depend a lot on my gps. Kaya lang minsan maloko tong gps ko. Parating long way, instead na shortcut ang dadaanan nya. Pero ok lang, mahilig naman akong mag nature tripping. The gps im using right now ay hiram ko lang sa kapatid ko. Kasi naman yung binili kong garmin, ninakaw. Biruin mo, last december, someone broke into my car, smashed my windows, and took it. Sobrang sakit sa loob ko, syempre attach na ako doon sa binili ko, and syempre expensive din. Namputsang magnanakaw na yun. Sana tamaan ng kidlat. Anyway, I reported it to the police naman. Ang dami rin kasi ng mga maiitim ang budhi dito. Kahit saan naman sigurong lupalop ng mundo, merong masamang tao and kontrabida. So kailangan lang talagang mag ingat. its a hard lesson for me na natutunan ko na. But I try to always see the goodness in people. Pero syempre, pinapakiramdaman ko pa rin, baka mamaya masamang tao pala at ma-rape ako ng di oras. But spring is here, so its bringing smile into my day.

Leona Lewis - Sorry seems to be the hardest word

NGO Worker

bata pa lang ako, hilig ko na talagang mag volunteer. Hilig ko ng makialam sa mga social issues, at maging pro-active participant bilang kabataan. I became more involved during my high school years. Nasali ako sa mga youth organizations sa qc. Isa dito, yung SIKAP or Sibikong Kabataang Pinoy. Namulat ang aking social consciousness, at tumulong sa mga programang related sa kabataan. Pero syempre, pagdating ng college, naging mas naging priority ko ang pag-aaral. Dumating din ako sa stage ng aking buhay, kung saan nag-rebelde ako, naging confused, and nag explore ng iba't ibang bagay. Lalong lalo na nung natikman ko na masarap pala ang sex. Pero syempre kasama nung pakikipag one night stand at pakikipag relasyon yung mga takot na baka makakuha ako ng sakit. Nung panahon na very active ang aking sex life, doon ko rin naisipan na mag volunteer sa Remedios AIDS Foundation. Umattend ako ng kanilang workshop para maging AIDS hotline counselor. Yung tipo na ikaw ang sasagot ng phone at magbibigay ng impormasyon or counseling sa mga taong tumatawag. Syempre, para maging effective ka, kailangan mong dumaan sa mga training. Di ka naman nila kaagad isasabak na di ka pa handa. Dito ko nakilala yung mga bago kung mga kaibigan. Nandyan si uly, ate john, ate greyz, ate ana, mila, iano, at marami pang iba. may mga naging kaibigan din akong positibo sa HIV na nagbigay ng testimony at that time, sina ate liza, gina, archie, kuya mar. Dami kong natutunan sa kanila. Doon, tanggap ka nila, kahit ano pa ang pinag daanan mo sa buhay. Nung nakapag simula na ako sa hotline, may mga ibang oportunidad pa na dumating. Natuto akong mag outreach work. Nandoon na pupunta kami sa mga tinatambayan ng mga sex workers, para magbigay ng edukasyon, counseling at condom. Andyan na hatinggabi, naglalakad kami sa sta cruz, manila, o sa ermita. Nandyan na dayuhin namin ang mga clubs at bars, pati na rin ang mga sinehan, na maraming himala ang nangyayari. Marami akong natutunan sa mga tao na nakasalamuha ko. Nakilala ko sila, at naging mga kaibigan, at in a way, mas naunawaan ko ang kanilang pinagdadaanan. Natatandaan ko na muntikan pa kaming mabagansya, or kikilan ng mga pulis. Sobrang nakakatakot, pero exciting. Feeling ko may kabuluhan ako sa mundo, dahil may ginagawa ako para makatulong. Pero syempre, may ulterior motive din ako. Dahil gusto ko rin na tulungan ang sarili ko. Nasubukan ko rin kasi na mag sex work, hindi dahil sa pangangailangan, kundi dahil sa trip ko lang. Somehow, nahanap ko ang sarili ko sa pagrerebelde ko. Isang mahirap na proseso, pero naging masaya ako. Ilang taon din ako na naging outreach worker, hanggang sa nag apply na ako sa kanila ng trabaho. Naging project coordinator ako ng isa nilang proyekto. Mahirap ang trabaho, kasi multi tasking. Naging pangalawang tahanan ko naman ang tondo, dahil doon ang target ng proyekto. Syempre, takot din ako, kahit papano, dahil sa nabuong notion sa isipan ko na maraming masasamang tao sa tondo. Pero doon ako nagkamali, dahil sa ilang taon ko na pag outreach work doon, kahit gabi, ni wala man lang kahit anong masamang nangyari sa akin. Mas naging matatag ako ngayon dahil sa pinag daanan ko. hindi ako naghihinayang na naging NGO worker ako, at naging bahagi kahit papaano ng mga taong natulungan ko.

gero years

One of the best memory I have sa aking pursuit for advancement ay ang pag-enroll ko sa MA in gerontology sa St. Joseph’s College. After finishing nursing nuong 2005, diretso pasok ako ng Masters.

Unang na-meet ko, si Joey, isa sa mga naging buddy ko sa klase. Pero ilan lang naman kami, like sampu lang yata kami sa klase. Kakatuwa, kasi iba iba ang mga backgrounds namin, at iba iba rin ang age range. Like meron akong classmate na mga madre, may PT/OT, commerce, nurse, dating seminarista, vice president ng isang university, at marami pang iba. Kahit na iba iba ang mga pinanggalingan namin, at kinamulatan, nandoon ang passion ng bawat isa para matuto, at makatulong. Saka di mo mararamdaman na out of place ka, lahat nagtutulungan, parating masaya, pati professor namin, like sina Doc. Sayo, Doc. Carol, Sir Mau, masaya din.

Syempre, every sem, may mga bagong salta, mga bagong mukha. Nadadagdagan ang grupo, pero meron ding umaalis dahil gradweyt na. Pero di pa rin sila nawawala sa samahan. Tandang tanda ko pa nung mag-practicum kami sa San Lorenzo home for the elderly, na pinapatakbo ng mga madre. Gagawa kami ng mga activity para sa kanila, magka-counseling, at iba pa. Iba ang fulfillment pag nakakatulong ka ng ibang tao. Pero ang di ko makakalimutan, ang Camillus medhaven. Isa sa mga classmate ko, si ate nilda, ang nurse supervisor doon. Ilang buwan din kaming namalagi para magpracticum doon. Ang layo pa naman, ehh usually manggagaling pa ako ng las pinas. Pero di ako nanghinayang sa pagod, at pamasahe na ginugul ko, kasi sulit talaga. Ibang klaseng samahan ang nabuo, at yun ay di ko makakalimutan. Kina Hilda, joey, paul, mama, ate nilda, doktora, kuya sam, sister Hilda buhay, janet, mike, cez at iba pa, salamat at nakilala ko kayo.

When I came here sa Amerika, while preparing for the PT stateboard, nag review kami ng mga kasamahan ko sa New York. Laking gulat ko ng makita ko yung isang classmate ko rin sa MA na si Cez. Small world talaga, pero sobrang happy. She's also a pinoy PT and a gerontologist from Europe. Sobrang bonding namin nung time na yun, kasi it was both our first time in the big apple, along with our other friends.

For me, forming friendships with these people is an experience i will never forget. Im still looking forward na makita ko kayo ulit when I go for my vacation.

Thanks for everything!!!!

My Zodiac

The sure-footed Mountain Goat can climb to higher altitudes than any other mammal. And you sure-footed Capricorns are also well-suited for climbing. Capricorn sets high goals for yourself and then you overcome whatever obstacles may appear between you and the top of your personal mountain. As Capricorn climbs the ladder of success, your ambition pushes you forward. Status can be important to Capricorn and often, at the top of your game, you gain personal satisfaction by knowing that others respect you for what you have accomplished.

Capricorn can dance out on the edge of a cliff, but will never fall. Why? Stability plays an important role, but so does practice. As a typical Capricorn, you may appear reckless, but chances are that your actions will have been very well planned, and probably also rehearsed. Capricorn is always calculating what will happen if you do something. You Capricorns are energetically conservative, only expending enough to get you to where you want to be. No silly impulsive actions for you. This is your best insurance to get to the top of the mountain.

The Capricorn motto might be Milton Berle's "If opportunity doesn't knock, then build a door." But this doesn't mean that if there are no mountains to climb that you must build the mountain. For you, hardships can be your path to fulfillment, but for the sake of happiness, it would be good for you to learn to appreciate what you have, instead of always striving to reach the next plateau.

Element: Earth

Earth signs are naturally practical. In this lifetime we are bound to Earth. There is no escaping the reality around us. The Earth is about as real as it gets; it can be felt, weighed and it has substance. Accordingly, the earth signs base their life on what is real, not what is imagined. Sensation is valued over thoughts or feelings. Earth signs live with their feet on the ground. Others seek their advice because of their basic sensibility. For earth signs, seeing is believing. The earth of Capricorn is that of foundation and structure. It's about having a stable base so we don't build our life on shifting sand. Even the great mountains earth, and if it weren't for their foundational integrity, we couldn't climb upon them. Tenth House:

Career

The Tenth House is the House of the Father. It is where we pursue the outer world, which is often related to our career. This isn't about our personality. It's about how the outer world sees us through the role we play in it. It is here, in the Tenth House, that we look to find out about status and recognition.

Key Planet: Saturn

Saturn, the ringed planet, is etymologically tied to the word "Satan." But, as demonstrated in the Tarot, the "Devil Card" is not a bad card. It's only difficult if we've made the deal with the devil that we believe the physical world is all there is. Saturn is the planet of boundaries and limitations. If we succumb to those limitations, we are doomed to live within the laws of cause and effect. But if we do the hard work of spiritual practice, we can be rewarded by the wisdom that exists beyond the material plane. As the key planet for Capricorn, Saturn does symbolize that we get what we deserve. Take shortcuts in life and we'll meet up with problems later on. But if we do things with integrity, then the rewards will be ours.

Capricorn Greatest Strength: Your ability to overcome obstacles

Capricorn Possible Weakness: Too much work and not enough play

COURTESY OF TAROT.COM/http://horoscopes.aol.com/astrology/zodiac-central/capricorn

growing up

Paki-alamero din ako ng mga gamit sa bahay. Mahilig akong magbusisi pag wala akong magawa. One time, doon sa tukador namin sa living room, may nakita akong babasahin na nakatago. Porno magazine pala yun ng nanay at tatay ko. Sabi ko, ang swerte ko naman. So, gabi gabi, pag may pagkakataon, parati ko itong tinitignan, hanggang hilahin ko ang ang aking mga nakatatandang kuya at ate, para makita din nila. Laking gulat ko ng isang araw, may napunit na pahina doon sa magazine. Nahuli tuloy kami, ngunit ang pinagalitan ng todo ay yung eldest brother ko. Wawa naman noh, ako yung pasimuno, iba yung napag initan. Anyways, marami pang insidente na nagpamulat sa akin sa kamunduhan, pero ibang kwento naman yun.

Dumating din ang panahon na naghirap ang pamilya namin. Natapos ang irrigation project sa bicol, kaya nalipat ang tatay sa mindanao. Wala kaming nagawa kundi lisanin ang probinsya at tumungo sa maynila, sa nirerentahan ng lola at antie ko. Bale, nakatira sila sa may squatters area ng qc. Nalipat kami ng school din. Since dalawang taon na lang, gagradweyt na ang kuya ko sa high school, kaya nag paiwan sya sa bicol. Kami naman, kasama ng nanay ko, lumipat kami ng maynila. Doon sa syudad mas lalo akong namulat, di lamang sa kamunduhan, pati na rin sa kahirapan. Kung bibilangin mo kung ilang pamilya ang nakatira doon sa squatters area, magugulat ka siguro. Madilim, madumi, mabaho, ang daming tao, ang daming tambay na nag-iinuman. parating may nag aaway, nag sisigawan. Dahil sa wala nga kaming pera, nalipat ako sa isang public school. sobrang adjustment din sa akin, dahil ibang iba pag public school pala. Walang naglalaro or nagtatakbuhan pag recess, yung mga klasmeyts mo, iba ang tingin sa yo, ehh di pa naman ako magaling mag tagalog nun. Pero syempre, kahit saan ka naman ilagay, kailangan mong mag adjust at makisama. Sa bahay, minsan walang padala ang tatay ko, kaya puro utang sa sari sari store ang ginagawa namin. Minsan, nagtitiis sa asin at kanin, pero nakakaraos din naman. Ganun talaga kung mahirap ka, kailangan pag kasyahin mo kung ano meron ka. Ilang taon din namin tiniis ang ganuong sitwasyon. Naranasan ko ang kasaganahan, at kahirapan, kaya masasabi ko, na kahit saan man ako dalhin ng aking kapalaran, mawala man lahat ng karangyaang tinatamasa namin ngayon, kaya kung mabuhay kung babalik kami sa kahirapan.

to be continued................

growing up years

looking back during my childhood years, i still remember a lot of things. Elementary was memorable for me. I actually attendend an all boys catholic school na pinapatakbo ng mga pari. I remember nung enrollment nung prep 1, kasama ko nanay ko, and the teacher who interviewed me asked me to state my name, age and address, which i was able to do, but with some pronounciation problem. I often have a problem with the letter R, as in rrrr, heehehe, napapalitan ko ng L tuloy, dahil bulol. Then, teacher asked me to count from 1-10, which i wasnt able to do, kasi napagpapalit palit ko ang mga numbers. Ang saya noh, hehehe!!!! Pero ang funny is di ko alam ang aking left sa aking right, Fu*k**g shit talaga, hehehe. Bata eh, anong magagawa nyo. I think i was around 5 or 6 years old at that time. But they accepted me, and so my journey started. First day ko sa school, nung uwian na namin, tinaguan ako ng yaya ko, kaya super iyak ang lola nyo. Ehh itong yaya ko kasi at that time, lumalandi doon sa boyfriend nyang driver, na later on, sila din ang nagka-tuluyan. Anyways, i enjoyed my elementary years, daming kalaro at friendship na nabuo. Vivid memories nung grade 1, may pinapa-spell na word sa akin, at di ko ma-ispell, hehehe, kinurot ba naman ako ng teacher ko, bwisit. Nandyan yung nakipagsapakan ako doon sa isang klasmeyt ko, na kalapit bahay din naman. Aba, sinabunutan ko ng todo, hehehe, kala nya siguro babading bading ako. Pero naging magkaibigan din naman kami. Then, I had my first communion, which was very memorable. Bigtime kasi sa school namin yun. May plaque na ibibigay attesting yung event. That was when i became religious. Parati na akong nagsisimba, at nagko-communion. Andyan din yung every month, required kami na mangumpisal. Kakatuwa, kasi minsan di mo alam sasabihin mong kasalanan. Feeling ko at that time, gustong gusto kong maging madre.....ay pari pala, hehehe!!! Pero all that changed nung namulat ako sa kamunduhan. Paano ba naman, itong tatay at nanay ko, minsan, nanood ng porno films, at syempre, dingding lang ang pagitan, kaya dinig na dinig ang mga ungol. Sobra akong na-curious, to the point na gusto kong panoorin kung ano yung pinapanood nila. That time, betamax pa kasi, at inaarkila lang nila ang mga tapes. Siguro, mga grade 3 ako nung nagkalakas loob ako na gawin ang bawal. Lahat kasi kami pumapasok, at walang naiiwan sa bahay. Yung mga katulong naman namin, parating nasa galaan. Kaya one day, dali dali akong umuwi, para unahan silang lahat. Nanginginig ang aking buong katawan sa excitement at kaba, hinanap ko ang mga betamax tapes na may xxx. Dali dali kong pinasok sa betamax player ang tape, saka lumabas sa picture tube ang aking minimithing mga kantutan. Wow, sabi ko, ganun pala yun. Pinanood ko ng ilang minuto, saka ako may narinig na paparating na mga yapak. Dali dali kong tinanggal ang tape. Huh!! grabeh, muntikan na. Katulong pala namin ang dumating. Doon siguro nagsimula lahat ang mga pagnanasa ko sa buhay. Doon ko rin napag tanto na hindi ako puedeng maging pari, hehehe!!!!!


to be continued...............

oh my gulay

here i am again, walang magawa ngayon sa buhay. I had an emergency surgical operation last week, due to appendicitis. Grabeh, sobrang sakit na kasi sya. And the fucking thing is, i dont have a health insurance. Diba ang saya. And ive been working with my company for several months na, and ive been bugging them na wala pa akong health insurance, and now it came down to this. I was able to talk to my employer, and she said, may mga papers daw akong di na nasagutan, and the Human Resources are blaming me why i still dont have an insurance. Buhay nga naman, daming gustong mag palusot. And my employer wont even support me with my medical bills. Paano ka gaganahan mag work nyan. They told me na they are gonna send me another set of of forms to fill up, and they will fix my health insurance. I said, its too late na, since di naman puede idelay surgery. My gulay talaga. Kung di ka ba naman mapapamura.

Thats the reason why i have time to blog, kasi im still recuperating pa rin dito sa bahay. I'll be back sa work on monday. I really would need the money to pay my debts. Akala ko makakatakas na ako sa utang, and this thing happens.

Pero syempre, im thankful na buhay ako, and sabi nga ng nanay ko, kikitain ko rin daw yun. Im planning on getting out of this company by august. Im still under contract with them, since they were the one's who brought me here, but im planning to buy out my contract.

Ayaw ko ng nakatali, i wanna be free, hehehe!!! and i wanna have my vacation this year para makauwi ng pinas. Im confident i'll surpass this period in my life.

Amerika

When I came here sa Amerika, I thought magiging kontento ako, because my dream has been fulfilled. Halos lahat kasi syempre ng mga nasa medical field, ultimate destination ang ‘tate. Pero syempre, masarap lang mag trabaho dito, kasi dollars ang bayad. Other than that, mas masarap pa rin buhay sa Pilipinas.

My first few months here was really a struggle. Although i have my family with me, dami ko pa rin talaga adjustments and coping up. Di mo maiwasan maiyak minsan, pero syempre, ganun talaga siguro pag nawalay ka sa bayan mong sinilangan at sa pamilya mo.

Pero sabi nga nila, life goes on, and you have to keep up with the pace. You meet new people, and new friends, and you create your own social circle. Saka, magkakaroon ka rin ng maraming utang, kakagamit ng credit card para mabuild ang credit line mo. You’d be able to buy your own new car, laptop, gps, and a lot of things, kasi you can afford it na. Tutal, magkano lang naman ang monthly payment nun, kasi nga utang. Wag mo rin kakalimutan magtabi ng pera para makapag padala ka sa ‘Pinas. Syempre, ayaw natin nahihirapan yung mga kaanak nating naiwan, especially since tumaas na ang presyo ng maraming bilihin, kuryente, telepono, renta sa bahay. Yung padala mo na $600, hindi na syempre kasya. Dapat doblehen mo na, dahil depreciated na ang pera ng Amerika.

Marami pa rin akong plano sa buhay. Hindi na para sa akin, kundi para sa pamilya ko. Gusto kong magkaroon ng sariling bahay syempre sa Pilipinas, kasi nagre-rent lang kami doon. Gusto kong bilhan ng kotse ang tatay ko. Gusto kong tulungan yung iba naming kamag-anak na naghihirap.

Daming plano, pero na-realize ko na kaya ko nang gawing realidad ang mga yun, basta magsisipag akong magtrabaho at magtatabi ng pera para makapag-ipon. Kung nandyan ako sa Pinas, di ko siguro magagawa ang mga plano ko. Malabong malabo, kasi nung nagtatrabaho ako dyan, pinakamataas na monthly sahod na natatanggap ko, nasa 15 thou pesos lang. Dito, kaya mong kitain ng isang araw na trabaho yun, may sobra pa. Kailangan lang talaga ng sakripisyo.

Buti na lang may filipino channel, kahit papaano, napapanood mo ang traffic sa Edsa, nasusulyapan mo ang MRT, bus at jeep at mga kababayan mo. May mga programa ka ring mapapanood tungkol sa kahirapan na pinagdadaanan ng mga naiwan nating kababayan, at mare-realialize mo na maswerte ka dahil maganda na ang buhay mo, at may tsansa ka na makatulong sa iba. Kaya di parin ako nakakalimot na tumulong, kasi dapat marunong kang mag share ng blessings mo para patuloy kang bigyan ng pagpapala ng Diyos.

Inaasam ko parin na makauwi sa bawat bakasyon ko. At matupad ang mga plano ko. Kaya kitakits tayo pag uwi ko, lalo na sa mga pamilya kong naiwan, at mga kaibigan ko sa St. joseph, perpetual, eac, remedios, tlf at iba pa.